24-05-06

That was close

Vandaag was de dag waar mijn broer angstvallig had op gewacht. Er zijn zo van die momenten in iemands leven waar hij doormoet, zo ook voor hem. Hoe hij vroeger ook zijn best deed het was niet goed genoeg want door externe factoren en vooral door een klein karakterstoornis en slechte vrienden was het bij hem echt wel meer het geval dat hij misdeed dan goed deed.

Hij, die nu al een paar jaar zo zijn best doet zijn leven toch terug op het juiste pad te krijgen, moest voorkomen voor feiten die in het verleden waren gebeurd.

Ik kan je verzekeren dat een gerechtsgebouw een zekere sfeer uitadement om U tegen te zeggen. Ik kwam er binnen en het bekroop me gewoon, het gevoel van onbehagen, een welgemeende nederigheid. Mijn broer die al niet van de flinkste is voor zo'n dingen dacht echt dat hij deze keer tever was gegaan en was er steevast van overtuigd deze keer achter slot en grendel te verdwijnen. En eerlijk gezegd zou ik er ook niet van verschoten hebben.

Een paar uur en een goede rechter verder blijkt dat het rechtssysteem, die ik niet altijd op handen draag, toch nog een kans wou geven aan die kerel die het goed meent tegenwoordig. De rechter had hem diep in de ogen gekeken en toch nog kunnen zien dat hij een kans verdiende, een laatste welliswaar.

In de auto op weg naar huis nog eens beseft dat ik hem echt wel graag zie, mijn kleine broer, die trouwens nu zeker meer dan een kop groter is dan mij, ligt me heel nauw aan het hart!

12:04 Gepost door Anja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.